วันพฤหัสบดีที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

คืนเปลี่ยว ป่าช้าร้าง ประสบการณ์จริงจากตนเอง


คืนเปลี่ยว ป่าช้าร้าง ประสบการณ์จริงจากตนเอง

รูปภาพประกอบ : คืนเปลี่ยว ป่าช้าร้าง ประสบการณ์จริงจากตนเอง
 
บ้านดิฉันอยู่ในซอยเสนาฯ ถึงวังหินแล้วเลี้ยวขวาไปถึงก่อนแยกเสือใหญ่ พ่อแม่อยู่ที่นั่นมา 20 กว่าปีแล้ว เมื่อเด็กๆ เคยพาดิฉันกับพี่ชายไปเที่ยวแดนเนรมิตบ่อยๆ เพราะอยู่ใกล้บ้านมาก เด็กๆ มักชอบถ้ำผีสิงกันค่ะ ไม่เคยนึกเลยว่าจะมาเจอของจริงตอนโต

เมื่อเดือนก่อน พวกเพื่อนๆ ร่วมงานในมหาวิทยาลัยเอกชน ชวนไปเที่ยวพัทยาเพราะมีวันหยุดยาว พอดีกับพ่อแม่ก็ชวนไปเที่ยวภาคเหนือกับเพื่อนๆ แต่ดิฉันปฏิเสธหมด อยากพักผ่อนร่างกายและจิตใจอยู่กับบ้านมากกว่า

คืนแรกนั่นเอง ขณะนอนดูทีวีบนโซฟาสบายๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดิฉันอยู่บ้านนี้มาแต่เกิดก็จริง แต่ยังไม่เคยนอนคนเดียวในบ้านสักคืน!

คืนนี้เป็นคืนแรกในชีวิต!!

จู่ๆ ไฟฟ้าก็ดับวูบลง มืดสนิท ดิฉันร้องอุทานอย่างลืมตัว นึกถึงฝนฟ้าที่ดังคะนองมาแต่ตอนเย็น แต่ไม่ทันเฉลียวใจ พยายามนึกถึงเทียนไขกับไม้ขีดที่คุณแม่เตรียมไว้ว่ามันอยู่ที่ลิ้นชักตู้เก็บของ หรือจะอยู่ข้างเครื่องเล่นดีวีดี ใต้โต๊ะวางทีวี?

ทันใดนั้น แสงไฟก็สว่างพรึ่บขึ้นตามเดิม! ถอนใจอย่างโล่งอก ตอนนั้นไม่กลัวอะไรเลยค่ะ ก็อยู่มานานเต็มที บ้านเรือนติดๆ กันทั้งนั้น ประตูรั้วก็แข็งแรง ประตูบ้านแน่นหนา หน้าต่างมีเหล็กดัดทุกบาน หัวขโมยอย่าหวังจะไขด้านนอกเข้าบ้านเราได้สะดวกๆ ถ้าเกิดไฟไหม้แต่คนสติดีๆ ก็สามารถเปิดออกไปได้

เสียงหน้าต่างกระแทกปังๆ เล่นเอาสะดุ้งเฮือก ครั้นหันมองก็เห็นเปิดกว้างเป็นปกติ แต่มีเสียงเดิมดังขึ้นอีก ...คราวนี้แน่ใจแล้วว่าเสียงนั้นดังมาจากชั้นบนที่ไม่มีใครอยู่!

เอ๊ะ! ชักยังไง? เงยหน้าขึ้นมอง...แสงสว่างก็ยังมี แต่คราวนี้ทีวีดังลั่นจนเผ่นพรวดขึ้นนั่ง มองหารีโมตก็วางอยู่ใกล้ๆ เราอาจโดนปุ่มวอลุ่มโดยไม่รู้ตัวก็เป็นได้

กำลังจะเอนลงนอนให้สบายๆ ดูหนังจากเคเบิล... อ้าว? เสียงทีวีกลับเบาวูบลงเฉยๆ แทบไม่ได้ยิน...แต่นั่นกลับทำให้เสียงอย่างอื่นดังชัดเจนยิ่งขึ้นจนใจหายวาบ...นั่นคือเสียงประตูปิดเปิด ไม่ถึงกับรุนแรงนัก แต่ก็ดังมาเข้าหูชัดเจน

เสียงคนเดิน...เอาละซี!!

นอกจากเสียงลมครวญครางอยู่ภายนอกแล้ว สรรพสิ่งเงียบกริบจนน่าใจหาย รถราก็แทบจะไม่ดังแว่วมาเลย แต่เสียงคนเดินจนกระดานลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังอยู่ข้างบนแน่ๆ จนต้องแหงนหน้ามองตามไป...ทางโน้นทีทางนี้ที

นั่นที่ห้องพ่อแม่ นั่นห้องเราเอง! ตอนนี้ออกมาหน้าห้องแล้ว กระดานลั่นเอี๊ยดๆ ตรงมาทางบันได ราวกับจะลงมาหาเรา...

หัวใจเต้นโครมๆ ราวกับมีกลองรัว อ้าปากค้าง ตาเบิกโพลงจ้องมองที่บันได...แต่ก็ไม่มีเสียงบันไดลั่น นอกจากเสียงถอนใจยืดยาว...หรือว่าจะเป็นลมพัดเข้ามา แต่เราอุปาทาน หวาดกลัวไปเองเพราะเป็นคืนแรกที่นอนอยู่บ้านเพียงคนเดียว

แล้วบ้านนี้มีอะไรล่ะ? ตั้งแต่ปลูกมายังไม่มีใครตายซักคนนี่นา! หรือว่า...

ดิฉันขนลุกเกรียวทั้งตัวเมื่อนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ชาวบ้านลือกันว่า บริเวณนี้เคยเป็นป่าช้าเก่า...ป่าช้าแขกที่ผีดุมาก มีอาถรรพณ์น่าขนหัวลุกหลายๆ อย่างเช่น คนโดนผีหลอกจนจับไข้หัวโกร๋นมาแล้ว บางคนล้มเจ็บปางตายก็มี

ต่อมา บ้านเรือนหนาแน่นขึ้น ร้านค้าและรถเข็นแผงลอยผุดสะพรั่ง เรื่องผีจึงค่อยซาไป แต่น่าสังเกตว่าร้านขายอาหารขนาดใหญ่จะขาดทุนย่อยยับ เชื่อกันว่าปลูกทับกลางป่าช้าพอดี อย่างที่เราถือกันว่าห้ามปลูกเรือนคร่อมตอนั่นแหละค่ะ

ราวสิบปีก่อนมีร้านสุกี้ใหญ่โตมาตั้งที่นั่น ไม่นานก็ต้องปิดเพราะขาดลูกค้า เจ้าของเดิมให้เช่าทำร้านเนื้อย่างเกาหลี รายนี้อยู่ได้ปีเศษก็ยอมแพ้ ต้องเลิกกิจการไปจนได้

ทำไมที่บ้านดิฉันไม่เคยพบเหตุการณ์สยองขวัญต่างๆ มาก่อนเลยก็สุดรู้ค่ะ

ตอนที่นั่งอกสั่นขวัญแขวนอยู่คนเดียว ดิฉันแทบร้องไห้ นึกเจ็บใจตัวเองที่ไม่ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ หรือพ่อแม่จะได้ไม่ต้องมานั่งขวัญหนีดีฝ่อคนเดียวแบบนี้

ในที่สุด ตัดสินใจสวดมนต์ไหว้พระ ไม่กล้าขึ้นไปนอนชั้นบน โดยอาศัยหลบภัยอยู่ที่โซฟาหน้าทีวีนี่แหละ มีอะไรจวนตัวจะได้เผ่นออกจากบ้านทันทีเลย

รุ่งเช้าแข็งใจขึ้นไปสำรวจชั้นบนก็พบว่าทุกอย่างปกติ ไม่มีร่องรอยว่าจะมีโจรผู้ร้ายขึ้นบ้าน...แต่ดิฉันเก็บเสื้อผ้าใส่กุญแจบ้านและรั้ว รีบบึ่งไปอาศัยบ้านเพื่อนนอนก่อนพ่อแม่จะกลับบ้าน...ไม่อยากหัวใจวายตายค่ะ 

วันพุธที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

ความเชื่อเรื่องแมวดำ

“แมวดำ” จัดเป็นหนึ่งในตัวแทนแห่งลางร้ายคนไทยเชื่อถือกันว่าหากมีแมวดำข้ามโลงศพ ศพนั้นจะเฮี้ยนนัก หรือแม้แต่มันเดินผ่านหน้าก็ถือว่าจะเป็นลางร้าย ภัย อาถรรพณ์ ในคติความเชื่อโบราณ เปรียบดังเงาร้าย ที่เชื่อว่าหากเข้าใกล้ชีวิตเรา จะหาความสุขไม่ได้ มีทุกข์ภัยที่ประดังเข้ามาอย่างไม่คาดฝัน ในบรรดาลางร้ายที่แสดงออกมาในรูปแบบต่างๆ นั้น ความผูกพันระหว่างคนกับแมวในลักษณะของความเชื่อมีมาแต่โบราณกาลแล้ว เมื่อราว ๓,๐๐๐ ปี ก่อนคริสตกาล แมวทุกตัวในสมัยนั้นรวมทั้งแมวดำจะได้รับการยกย่องมาก มีกฎคุ้มครองไม่ให้ผู้ใดทำร้ายหรือฆ่าแมว หากครอบครัวใดมีแมวตาย คนในครอบครัวนั้นจะเศร้าโศกมาก และสำหรับศพของมันไม่ว่าเจ้าของจะยากดีมีจนเพียงใดก็จะแต่งตัวให้แมวอย่างสวยงาม ใช้ผ้าลินินเนื้อนุ่มห่อศพเอาไว้เหมือนมัมมี่แล้วเก็บในโลงที่ทำจากโลหะมีค่าเช่น บรอนช์ หรือทำด้วยไม้ซึ่งเป็นของที่หายากมากในอียิปต์ แมวมีนิสัยรักอิสระ ดื้อ ชอบขโมย และยังสามารถเพิ่มจำนวนพลเมืองแมวได้อย่างรวดเร็วตามเมืองใหญ่ ๆ ดังนั้นความงามสง่าของมันจึงดูลดน้อยลงในสายตาของผู้คน แมวที่พบเห็นอยู่ตามตรอกมักเลี้ยงกันในหมู่คนยากจนและหญิงชราที่ถูกทอดทิ้งต่อมาเมื่อความเชื่อเรื่องไสยศาสตร์เวทมนตร์ระบาดไปทั่วยุโรปหญิงชราไร้บ้านเหล่านี้ถูกกล่าวหาว่าเล่นไสยศาสตร์ และแมว (โดยเฉพาะแมวดำ) เพื่อนยากของพวกเธอก็ถูกมองว่าเป็นพวกแม่มดหมอผีไปด้วยแต่น่าแปลกที่พันธุกรรมของขนแมวสีดำกลับไม่เคยถูกลบเลือนไปจากเผ่าพันธุ์ของมัน… หรือแมวจะมี ๙ ชีวิตจริง ๆความเชื่อเรื่องแมวดำแมว จัดว่าเป็นสัตว์เลี้ยงในแง่ที่ว่ามันเป็นสัญลักษณ์แห่งความเชื่อของคนเป็นตัวแทนความศักดิ์สิทธิ์ และเหนือจริง จนมีคำโบราณกล่าวไว้ว่า “หากฆ่าแมวสักตัวถือว่าบาปหนักหนา เท่ากับฆ่าเณรรูปหนึ่งเลยทีเดียว” ความเชื่อไม่ได้มีระบุที่มาแน่ชัด หากเป็นเพียงข้อสันนิษฐาน ที่นักประวัติศาสตร์ตั้งข้อสังเกตเอาไว้ เนื่องจากคติความเชื่อเรื่องแมวดำไม่ได้มีเฉพาะในไทยเท่านั้น หากมีในหลากชาติหลายภาษาโดยในตำนานเก่าแก่ของอินเดียโบราณ เชื่อว่า แมวดำเป็นสัตว์ผี เป็นพาหนะของพระษัษฐี เทวีแห่งความตายของทารก หรือผีแม่ซื้อประจำตัวเด็กในวันที่ 6 ซึ่งพระษัษฐีเป็นเทวีที่มีอิทธิฤทธิ์ หากใครเห็นแมวดำที่ไหน มักต้องเห็นพระษัษฐีปรากฏกายที่นั่น และจะมีเด็กหรือคนตายที่นั่นด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะในงานศพจะระมัดระวังไม่ให้แมวมาถูกต้องศพ ด้วยเชื่อว่าจะเกิดมลทินกับศพนั้นๆ ไปตลอด และในคติความเชื่อของจีนโบราณ ถือว่าหากแมวข้ามศพ ผีนั้นจะดุร้ายมาก ต้องเอาตะไกรหรือเหล็กวางไว้บนอกศพ จึงจะไม่เป็นไร เช่นเดียวกับในความเชื่อของแขกมาลายู ที่ต้องเอาตะไกรหนีบมาวางบนอกศพ เผื่อว่าแมวกล้ำกรายเข้ามาใกล้ศพหรือถูกศพ เหล็กตะไกรจะเป็นเครื่องบังคับไม่ให้ศพลุกขึ้นมา กลายเป็นผีร้าย เป็นที่หวาดเกรงของชาวบ้านได้อย่างไรก็ตามแม้ว่าความเจริญของประเทศที่คิดๆดูแล้วไม่น่าจะมีความเชื่อในเรื่องไสยศาสตร์แล้วก็ตาม ใครจะรู้ว่าอาจกลับมาเชื่อในเรื่องน้ำมันพราย เรื่องแมวดำ เรื่องนกแสก ก็ยังเป็นเรื่องที่เชื่อกันมาแต่โบราณ

ผีปู่เฒ่า



ผีปู่เฒ่า

ลักษณะ  :  เป็นเด็กแบบเบาะแต่ผิวหนังเหี่ยวเหมือนคนแก่  เลี้ยงกี่ปีๆ  ก็จะไม่โต  ไม่สามารถเดินได้เอง  ต้องนอนอยู่ในอู่ตลอดเวลา  ผีปู่เฒ่าจะไม่ทำร้ายใครเพราะจะเกิดมาชดใช้กรรมเท่านั้น
อาหาร  :  กินนม  กินอาหาร  เหมือนเด็กทั่วไป 
เรื่องเล่า  :
       คนสมัยก่อนเล่าว่า  ผีปู่เฒ่าจะเกิดมาเป็นเด็กแต่ผิวหนังเหี่ยวเหมือนคนแก่  ขาจะเล็ก  ไม่มีแรงเดิน  แม่จะอุ้มใส่อู่นอน  แล้วออกไปทำงานข้างนอนบ้าน  พอไม่มีคนอยู่ในบ้าน  ผีปู่เฒ่าก็จะย่องๆออกจากอู่มากินข้าวในบ้านที่แม่เก็บไว้  พอแม่กลับมา  ได้ยินเสียงเหมือนมีคนอยู่ในบ้าน  เลยเข้าไปดู  ผีปู่เฒ่ากลับเข้าอู่ไม่  แม่ของมันมาเห็นเข้า  จะเห็นผีปู่เฒ่า  ขายาวเหมือนคนแก่  ขาจะสักน้ำหมึกเหมือนคนสมัยก่อนแต่พอกลับเข้าอู่ก็จะกล้ายเป็นเด็กหนังเหี่ยวเหมือนเดิม 
       ถ้ามีคนเห็นผีปู่เฒ่า  อยู่นอกอู่  และรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นผีปู่เฒ่าแล้ว  มันก็จะตาย  เพราะถือว่าได้ชดใช้กรรมหมดแล้ว

แหล่งข้อมูลจาก  ชาวบ้านตำบนแม่นาวาง  อำเภอแม่อาย  จังหวัดเชียงใหม่

ผีถ้ำแกลบ อ.เชียงดาว หรือคนลับแลถ้ำแกลบ



ผีถ้ำแกลบ  อ.เชียงดาว  หรือคนลับแลถ้ำแกลบ


ภายในถ้ำแกลบ


ลักษณะ  :  เหมือนมนุษย์ทุกประการ
อาหาร  : 
เรื่องเล่า  :
                ถ้ำแกลบ  เดิมจะมีแกลบอยู่เต็มหน้าถ้ำ  เพราะพวกผี  จะชอบแอบมาขโมยข้าวของชาวบ้านแถวนั้น  แล้วเอาไปสีข้าวเองในถ้ำ  ถ้าชาวบ้านที่มีคาถา  ก็จะนำเอาต้นกุงผ่าออกเป็นซีก  ขนาดพอให้ปักลงดินได้  แล้วนำมาไม้ต้นกุงมาปักมุมทั้ง  4  มุม  ของนาข้าว  จะทำให้ผีมองไม่เห็นข้าวทำให้ผีพวกนั้นไม่สามารถขโมยข้าวไปได้  ชาวบ้านบางคนก็พูดลอยๆว่า  “  ข้าวไหม้หมดแล้ว  กินไม่ได้แล้ว  ”  เมื่อผีได้ยินอย่างนั้นก็จะไม่ขโมยข้าวไป  เพราะคิดว่าข้าวนั้นไหม้แล้ว 

  

กี่ฝ้าย                                                       เปียฝ้าย

                สมัยก่อนเคยมีชาวบ้านแถวนั้นสามารถเข้าไปในถ้ำได้  มักจะไปยืมเอากี่ฝ้าย  และเปียฝ้าย  ที่แขวนอยู่บนหน้าผาในถ้ำ  มาใช้ทอผ้า  เมื่อใช้เสร็จก็จะนำไปคืนในถ้ำ  แต่ไม่สามารถเอากลับไปแขวนไว้ที่เดิมได้  ก็จะบอกกล่าวลอยๆ  ว่าเอามาคืนแล้ว  แล้วก็นำว่างไว้ที่พื้นถ้ำ  หลังจากนั้นก็มีคนมายืมเรื่อยๆ  แต่บางคนไม่นำเอากี่ฝ้าย และเปียฝ้ายกลับไปคืนถ้ำ  ผีถ้ำแกลบก็เลยบังตาไม่ให้มนุษย์เห็นได้อีก  
                มีเรื่องเล่าอีกเรื่องหนึ่งว่ากันว่า  มีมนุษย์ชายคนหนึ่งได้ไปเอาคนลับแลเป็นเมีย  ตอนแรกที่ชายหนุ่มนั้นไปอยู่เมืองลับแลผมของเขาสั้น  แต่พอกลับออกมาผมของเขายาวมาก  เมื่อไปอยู่เมืองลับแล  จนมีลูกด้วยกัน  วันหนึ่งเมียได้ออกไปข้างนอก  ทิ้งลูกไว้กับสามี  ลูกร้องไห้ไม่หยุด  สามีจึงพูดปลอบลูกว่า  “  นู้นๆ  แม่มาแล้ว  ”  ลูกจึงหยุดร้องไห้  พอเมียกลับมาแล้วรู้ว่าสามีของตนนั้นพูดโกหกกับลูก  จึงได้นำเอาขมิ้นจำนวนมากมาห่อให้สามี  แล้วส่งสามีกลับเมืองมนุษย์  และพูดย้ำกับสามีว่า  อย่าเปิดห่อผ้าออก  จนกว่าจะถึงบ้าน  พอสามีเดินทางออกมา  ระยะทางนั้นไกลเหลือเกิน  มนุษย์ชายรู้สึกหนัก  จึงได้นำขมิ้นให้ห่อผ้าทิ้งออกไปตามทาง  เหลือขมิ้นเพียงแง่งเดียวที่นำติดตัวมา  เมื่อถึงบ้านเขาจึงได้เปิดห่อผ้าออก  แต่กลับพบว่าขมิ้นแง่งนั้น  กลายเป็นทอง  เขาจึงรีบกลับไปหาขมิ้นตามทาง  แต่ก็ไม่พบอะไร  (น่าเสียดายแทนจริงๆ  ^^) 

แหล่งข้อมูลจาก  ชาวบ้านตำบนแม่นาวาง  อำเภอแม่อาย  จังหวัดเชียงใหม่

ผีกะยักษ์




 
ลักษณะ  :  เหมือนคน  รูปร่างสูงใหญ่  มีเขี้ยวเหมือนยักษ์  มีฟันแหลมๆ  ตาสีแดง  เล็บยาวแหลม 
อาหาร  : 
เรื่องเล่า  :
       ผีกะยักษ์  เดิมคือพระ  หรือผู้ที่มีคาถาอาคม  แต่ชอบขโมยของวัด  เมื่อตายแล้วจึงได้มาเฝ้าทรัพย์สินอยู่ที่วัดไม่ให้ใครเอาไปได้  ผีกะยักษ์จะมีนิสัยโหดร้าย   จึงไม่ค่อยมีหมอผีและผู้มีคาถาอาคมไปยุ้งหรือไปทำให้ผีกะยักษ์อาคาด  เพราะถ้าไปยุ้งเมื่อไร  ไม่นานคนๆนั้นก็จะตาย 
       คนที่ดิฉันเคยรู้จัก  เกือบจะโดนผีกะยักษ์เอาไปเป็นตัวตายตัวแทน  เพราะช่วงนั้นอยู่ในช่วงสงกรานหรือปีใหม่เมือง  (ปีใหม่เมือง  คือ  วันที่  13  เมษายน  ของทุกปีเป็นปีที่คนภาคเหนือถือว่าเป็นช่วงเปลี่ยนปีเก่า  เป็นปีใหม่  เรียกง่ายๆคือเหมือนกับคนไทยที่ถือเอาวันที่  1  มกราคม  ของทุกปีเป็นปีใหม่นั้นเอง)   ในช่วงนี้ดวงวิญญาณส่วนใหญ่มักจะเปลี่ยนตัวตายตัวแทน  เพื่อที่จะไปเกิดใหม่  ในช่วงเดือนเมษายน  พ.ศ.  2551  หนู(นามสมมุติ)ได้ไปถือป้ายเดินขบวน  ใส่ชุดไทยสีชมพู  พอผ่านวัดแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่  ผีกะยักษ์ก็ได้ตามหนูมาจนถึงที่บ้าน  ไม้(นามสมมุติ)เป็นเพื่อนของหนูซึ่งมีคาถา  และมีสัมพันธ์ที่ 5  เห็นหมอกสีดำอยู่ตรงหน้าบ้าน  และมีเงาเป็นร่างคนสูงใหญ่  อยู่ 3 ตน  จึงได้บอกให้หนูอย่าออกไปไหนให้อยู่แต่ในบ้าน  พอวันที่  2  เห็นหมอกสีดำ  และเห็นเป็นร่างคนสูงใหญ่  สีผิวเข้ม  ตาสีแดง  มีเขี้ยวเหมือนยักษ์  มีฟันแหลมๆ  เล็บยาวแหลม  เสื้อผ้าสีดำ  ยืนเฝ้าอยู่หน้าบ้าน  3  ตน  ไม้เห็นท่าไม่ดีจึงได้รีบเตรียมสิ่งของไหว้ครู  ทำพิธีป้องกันไม่ให้ผีกะยักษ์เอาชีวิตของหนูไปได้   และทำพิธีผลักของเข้าตนเอง  เพื่อให้ผีกะยักษ์มาเอาชีวิตของตนเองไปแทน  ในคือวันที่  3  ไม้บอกให้หนูไปอยู่นอกห้องกับนิ่ม(เพื่อนอีกคน)  และไม้ก็เข้าไปทำพิธีในห้อง  พอตกดึกเสียงประตูเริ่มดัง  ตึกๆ  ตักๆ  ไม้ตะโกนบอกว่าอย่าเปิด  อย่าเปิดประตู  และบอกให้หนูไปเรียก  อาสัน  (อาสัน  เป็นร่างทรงและมีองค์คุ่มครองอยู่)ที่อยู่บ้านตรงข้ามให้รีบมาช่วยไม้ เพราะไม้ต้านอำนาจของผีกะยักษ์ไม่ไหวแล้ว  อาสันจึงรีบมาช่วย  โดยมีองค์มาประทับอยู่ในร่าง  แล้วท่องคาถา  และบอกกล่าวให้ผีกะยักษ์กลับไปเสีย  ผีกะยักษ์สู้องค์ที่มาประทับอยู่ในร่างอาสันไม่ไหว  จึงได้กลับไป  สาเหตุที่ผีกะยักษ์จะเอาหนูเป็นตัวตายตัวแทน  เพราะช่วงนั้นหนูดวงตก  บวกกับไม่ค่อยชอบไปทำบุญ  ผีกะยักษ์จึงอยากได้ไปเป็นตัวตายตัวแทน 
*  หมายเหตุ  :  เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจริง  ตอนที่ดิฉันได้ฟังนั้น  ขนลุกไปหมด  ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่นะค่ะ 

แหล่งข้อมูลจาก  ชาวบ้านตำบนแม่นาวาง  อำเภอแม่อาย  จังหวัดเชียงใหม่